OBIEKTYWIZM | forum dyskusyjne [ Gość ]

jakub1717 · `Bywalec`

ja nie szukam mojej "ameryki" (no ewentualnie "irlandii") :)

pozdro

pigol · Stały uczestnik

pigol · Stały uczestnik

i jeszcze jedno !

nie kazdy je szuka !!!
nie kazdy musi jej szukac !!!
........ dla kazdego jest i moze byc ona czyms innym ......

U2roopa · `Pro uczestnik`

Korzystając z braku pogody i kilku dni wolnego postanowiłem nadrobić Forumowe zaległości. Cieszą mnie tematy, które mimo mijającego czasu nigdy nie zatracą swej aktualności. Na które równie dobrze można odpowiedzieć tydzień, jak i rok po ich poruszeniu. Do rzeczy.

Pisząc o konkretnej rzeczy warto ją najpierw zdefiniować. A więc czym jest obiektywizm? „Bezstronność, postawa wolna od przesądów i uprzedzeń”. A więc będąc obiektywnym, musiałbym być całkowicie niezależnym. Przekładając to na język wielbiciela muzyki U2 – nie jestem obiektywistą. Jakby na to nie patrzeć, słucham tego Zespołu już od 8 lat. Gruby kawałek mojego życia, przez który zrodził się pewien rodzaj sentymentu. Razem z sentymentem przyszedł też lekki dystans, który można uznać za ułamek obiektywizmu. Właśnie ten dystans powoduje, że nie zawsze staję po stronie U2. Nie wszystkie poczynania rozumiem i nie wszystkie dokonania w pełni akceptuję. A jeśli staję po stronie U2, to tylko przy użyciu argumentów. Nie wszystkich te argumenty muszą przekonywać. Jestem jednak zdecydowanym przeciwnikiem traktowania Zespołu jak bożka. Bożka do którego wznosi się ręce i przysięga wierność do końca świata. Jest coś, co zauważyłem już bardzo dawno temu. Z pewnością nie tylko ja. Po czym poznać zaślepienie, bądź brak dystansu u fanów? Tym, że przy każdym ataku na obiekt ich pasji osłaniają się bezpiecznym kokonem, w postaci prostych superlatywów. Z dodatkiem bezwzględnej niechęci do osoby atakującej. Wychodzą z założenia, że najlepszą obroną jest ucięcie tematu. Jedną z najbardziej zażartych dyskusji na argumenty w jakiej uczestniczyłem na Forum była ta, dotycząca koncertu w Waszyngtonie (ZooTv). Pamiętam, że trochę mnie wtedy poniosło ale starałem się zachować dystans i trzymać się argumentów. Czasem jest to jak walka akrobaty z siłą ciążenia, ważne by chociaż się postarać.

Ułamek obiektywizmu o którym wspomniałem wcześniej, najbardziej dał o sobie znać, kiedy U2 grali koncerty w najcięższych chwilach dla Nas Wszystkich, w tym roku. Pamiętny Kwiecień, który pozostawił gorycz na dość długo. Był to nawet moment jakiegoś kryzysu we mnie. Cała reszta posunięć, nie znajdujących u mnie akceptacji (jak np. nierówne traktowanie Europy na rzecz USA), wydaje się wobec tego dość błaha..

Kończąc moją wypowiedź. Zaliczam się do grona nieobiektywnych wielbicieli muzyki U2, którzy mają wyrobioną w sobie małą cząstkę dystansu. Dodam też, że podziwiam niektórych Członków Forum, którzy bez najmniejszych wątpliwości są obiektywni. Tak, tak – są tacy

Daniel84 · `Uczestnik`

Śmiało stwierdzam, że nie jestem obiektywny wobec muzyki U2.

Wiąże się to zapewne z dalekim przywiązaniem do tego zespołu już od wielu, wielu lat ale i z faktem, że na horyzoncie coraz trudniej o konkurencję (tzn. jeszcze w latach 90-tych byłem zafascynowny również Davidem Bowie'em, Peterem Gabriel'em i Simple Minds ale obecnie pozostaje mi tylko u2, dodajmy, dużo słabsze u2 niż w latach 90-tych właśnie). I pomimo, że w moim przekonaniu u2 wyraźnie spuściło z tonu, króluje mimo wszystko w moim życiu.

Na szczęście potrafię zdobyć się na resztki obiektywizmu i nie jest tak, że wszystkie utwory u2 mi się podobają. Dla przykładu podam np. The Hands That Built America albo Peace On Earth - rzewne, liche ballady, które wręcz przyprawiają mnie o odruchy graniczące z wymiotnymi. (przepraszam za dosłowność).

Atomic_Mario · `Nałogowy uczestnik`