heh.pl | Tak po babsku!!!

Kosmopolitka · `Uczestnik`

Jakbym tego nie wiedziala, to bym tez i tych dylematow nie miala....

Jednak obok emocji jest i zycie, a w nim trzeba decyzje podejmowac....

Podobno nadzieja umiera ostatnia... Pytanie tylko, nadzieja na co?

little_wild_girl · `Nałogowy uczestnik`

Aaa!!!

Ludzie, czy Wy wiecie, jak ja się czuję?

Wierzcie lub nie... zresztą nie jestem jedyną w historii, która tak miała.

Ostatnio Bóg obdarzył mnie wieeelką łaską! Obiecał mi, że nie zgrzeszę już do końca życia...

Nie chodzi tu tylko o ciężkie przewinienia, ale i o drobne upadki będące poza moją kontrolą!!! Zresztą tych dobrowolnych wyrzekłam się na dobre. Przeszkadzały mi za to moje potknięcia, czynione w porywie emocji, które niekiedy knociły mi całą robotę na rzecz czyjegoś nawrócenia. Wtedy ktoś spogląda na ciebie wzrokiem pt. "Ha! Gadasz, a nie robisz!" no i d...a zimna.

Tak, wiem, napisałam d...a.

Ale ocenzurowałam.

Do rzeczy... Wiecie co, ja teraz naprawdę żyję!!!

Mogę gadać i robić, co chcę, a i tak wszystko obraca się dla czyjegoś dobra, bo moja wola nie odchyla się ani na moment od woli Bożej! Od woli Miłości, która, no sorry, ale nikt mi nie wpoi, że zasady, którymi kieruje się najgorętsze z uczuć są... zimne! Kto to powiedział, dawać mi go tu...

Problem polega na tym, aby dojść do stanu, gdy te zasady ma się w małym paluszku. By weszły one w krew, grzały ją i nie było już potrzeby latania z listą punkcików i sprawdzania.

Taka sytuacja... Ostatnio na kogoś mi bliskiego nawrzeszczałam, ale to nie był krzyk nienawistnego gniewu, tylko tzw. "święty ochrzan", aby to do kogoś w końcu dotarło. Coś jak wtedy, gdy Pan Jezus wywalał sprzedawców ze świątyni. Oburzenie, że ktoś zmierza do piekła na swoje własne życzenie. A tam nie ma zmiłuj. Przez wieczność człowiek jest chlastany tym, czym chlastał innych i zostaje poniżony tak, jak chciał, by inni byli poniżani przez niego za życia. Do tego dochodzą inne przerażające męki i ogólne złe samopoczucie, przy którym kopnięcie w genitalia (których ja nie mam) czy miesiączka to małe miki.

I kto tu jest górą... Bóg! Miłość! Jeśli nawet On "cierpi" z powodu utraconych dusz, to nie jest to takie cierpienie, jakie mamy na myśli. Ta wieczna troska o nie jest tak piękna, że można ją nazwać rozkoszą.

I wiecie co, nawet u tej osoby poprawa jest, odruch resztek człowieczeństwa, ale wiem, że jeszcze dużo roboty nad tym kimś przed nami...

Hurra! Miejsce w niebie mam już zaklepane!

Aha, tylko niech nikt nie odbiera tego tak, że Bóg sobie wybiera, że temu to da, a tamtemu nie. Da temu, kto strasznie i naprawdę tego chce, a Bóg wie, czego my chcemy lepiej od nas.

O jaaa...

cezar · Stały uczestnik

Wybacz mi mój "święty ochrzan" LWG, ale moim zdaniem jest bardzo cienka linia pomiędzy przeświadczeniem o obdarzeniu "wielką łaską" a pychą i przekonaniem o nieomylności. Aż mi ciarki po plecach przeszły gdy przeczytałem: "Mogę gadać i robić, co chcę, a i tak wszystko obraca się dla czyjegoś dobra, bo moja wola nie odchyla się ani na moment od woli Bożej!" Jaką masz gwarancję, że Twoja wola będzie zawsze wolą Bożą? Bóg dał Ci znak że wybrał Cię na swoją powierniczkę na ziemi?
NIE! - To Ty sama, czując powołanie do czynienia dobra w imię Boga (jestem przekonany że naprawdę tak czujesz, wierz mi że nieobce były mi kiedyś takie stany ducha) przyzwoliłaś sobie na to! Jest to paradoksalnie niebezpieczne założenie, ponieważ cokolwiek nie zrobisz, zawsze będziesz mogła usprawiedliwić swoje działanie, ponieważ ... Jesteś orężem w ręku Boga przecież. Czy przypadkiem tak się nie stało w przypadku tego "świętego ochrzanu"?
Nie chcę abyś odebrała moje słowa jako próbę odwiedzenia Cię od Twoich gorących emocji, które w sobie nosisz. Pielęgnuj je, są piękne, jedyne! Szanuję je w Tobie! Ale zostaw sobie malutki marginesik na słabości swoje i innych!

little_wild_girl · `Nałogowy uczestnik`

Jeśli się nie zmienisz, niedługo będziesz zmuszony wić się jak robak przed kimś, kogo bardzo lubisz.

Scarlet · `Stały bywalec`

Nie wiem LWG, czy Ty to piszesz całkiem poważnie, ale jeżeli tak, to brzmi to trochę przerażająco! Nie chcę być brutalna, ale wyglada to albo na fanatyzm, albo na stan maniakalny!

Uwierz mi, miałam do czynienia z ludźmi, którzy w imię religii robili różne, wzniosłe rzeczy, mieli bliski (dosłownie) kontakt z Bogiem i głosili porywające "prawdy", a później okazywało się, że lądowali w szpitalu z diagnozą psychozy schizoafektywnej! Wiem, że brzmi to z mojej strony bardzo ostro, absolutnie nie twierdzę, że Ty zaliczasz się do tej grupy.
Jednak z tonu Twojej wypowiedzi wynikają dwie rzeczy: po pierwsze czujesz, że Ty nie masz słabości, nie ulegasz im, każdy Twój wybór jest podyktowany Miłością, więc nie ma miejsca na błędy. Ok, to piekne, ale przecież nie ma takich ludzi! Jesteśmy marnymi istotkami, które wciąż popełniają jakieś przewinienia. Nawet nasz kochany Jan Paweł II prosił nas, żebyśmy modlili sie za jego duszę, bo wiedział, że nie jest doskonały i ma na swoim koncie jakieś grzechy.
Druga rzecz to taka, że czujesz się niemal drugim Mesjaszem. Jaką masz pewność, że powinnaś ingerować w życie innych ludzi? Ja wiem, że nie należy przechodzić obojętnie obok żadnego człowieka, ale nie da się na siłę zbawić całego świata! "Świety ochrzan", który komuś serwujesz może podziałać na niego pozytywnie, a może jeszcze pogorszyć sprawę. No tak, Ty czujesz swoją nieomylność, ale ta druga osoba może o niej nie wiedzieć! Jest to w pewnym sensie pycha, bo kim Ty jesteś, żeby oceniać innych i wiedzieć, co dla kogoś jest najlepsze?
Fakt, każdy z nas powinien kształtować swoje życie jak najlepiej, wciąż się doskonalić, ale nigdy nie osiągniemy ideału, bo tak już jesteśmy skonstuowani, a życie polega właśnie na przełamywaniu własnych słabosci, a nie na wyrzeknięciu sie ich.
Nie chciałabym, żeby moja wypowiedź została przez Ciebie odebrana jako atak, bo bardzo Cię szanuję i uważam, że jeżeli rzeczywiście starasz się przezwyciężać swoje niedociągnięcia i dążysz do ideału, to jest to godne najwyższej pochwały, ja być może jestem słabsza. Możliwe też, że zbyt dosłownie i poważnie odebrałam Twoją wypowiedź, popraw mnie więc. Ale zastanów sie również nad tym, co Ci napisałam

Pozdrawiam

little_wild_girl · `Nałogowy uczestnik`

Wszyscy za jakiś czas przypomnicie sobie to, co tutaj napisałam, a tymczasem czuwajcie nad sobą, see you.

grusia · `Nałogowy uczestnik`

A ja myślę, że Zuzia się zgrywa

tanathos · Stały uczestnik

Scarlet · `Stały bywalec`

cezar · Stały uczestnik

Piękna noc kołysana muzyką "Sigur Rós" ....... to jedna z takich chwil oderwanych od rzeczywistości. Magiczna! Przepełniona tęsknotą! Za Kimś? Za Czymś? Za sobą samym?
Załatwiałem niedawno pewne sprawy w malutkiej miejscowości. Miałem parę chwil wolnego do spotkania, więc wszedłem do niewielkiej knajpy, jedynej chyba w tym miejscu. Parę stolików, wszystkie puste, przy barze jedna osoba, która za chwilę wyszła. Zamówiłem kawę, wyjąłem książkę, zająłem jeden ze stolików. Po jakimś czasie weszli dwaj młodzi mężczyźni. Czuli się swobodnie, wyglądali na tutejszy "underground". Zamówili w barze piwo i ... przysiedli się do mojego stolika. Zdziwiło mnie to ponieważ jak pisałem wszystkie stoliki stały puste a poza mną nie było nikogo w knajpie. W pierwszym odruchu poprawiłem wiszącą na krześle bluzę by mieć ją pod kontrolą (portfel z dokumentami, pieniędzmi itp) oraz wyjrzałem przez okno czy stoi tam jeszcze mój samochód. Przez głowę przeleciały mi wszystkie te medialnie nagłaśniane, mrożące krew w żyłach sytuacje, gdy tubylcy tłumaczą intruzowi że trafił nie pod ten adres. Jeden z nich zapytam tymczasem czy nie mam nic przeciwko temu że się przysiedli. Odpowiedziałem że nie, ale nie omieszkałem dorzucić pytania - dlaczego akurat do tego stolika skoro inne stoją puste. Odpowiedź brzmiała - "bo to jest nasz stolik". No cóż, wpasowali się w tym momencie w moją czarną wizję. Tym większe było moje zdziwienie gdy zaraz potem zapytali mnie czy pozwolę sobie postawić piwo? Zaczęliśmy rozmawiać! Pytali się co czytam, jak tu trafiłem, rozmowa była bardzo miła i przyjazna. Poczułem się jak w "przystanku Alasce", doznałem fantastycznego uczucia bezinteresownego spotkania człowieka z człowiekiem. To była niby zwyczajna rozmowa ale pozwoliła mi przypomnieć jak daleko często uciekam od normalnego traktowania każdego człowieka, ile we mnie podświadomego dystansu do innych. Jak często ocenia się ludzi przez pryzmat zasłyszanych sytuacji czy poprzednich doświadczeń i odbiera się przez to sobie samemu szansy obcowania z ciekawymi ludźmi! Ci faceci okazali się naprawdę godni zainteresowania, poza samym faktem tego spotkania wiele wyniosłem z rozmowy z nimi.
Próbowaliście kiedyś uśmiechać się do nieznajomych? Ja to sprawdziłem. Większość odpowiada uśmiechem. Część owszem, ironicznie spogląda lub wręcz jak na wariata patrzy, ale zdecydowana większość jednak zaraża się przyjaznym gestem. Chyba rzadko to robimy bo na ulicach smutno jakoś i szaro!
Ok, już nie smęcę! "Sigur Rós" nadal czaruje a ja sobie nadal potęsknię! Za Kim? Za Czym? Za sobą samym? Może jednak za Kimś?

Scarlet · `Stały bywalec`

No tak, tęsknota... jedno z uczuć, które potrafi uczynić życie niesamowicie pięknym albo zrujnować je doszczętnie. Z jednej strony wiąże się z radosnym oczekiwaniem, nadzieją na lepsze jutro, na zaspokojenie pragnień. Ale kiedy szansa spełnienia jest nikła, życie zamienia się w koszmar.
Strach przed tą drugą opcją paraliżuje. Chciałoby się nie myśleć o tych obawach, ale to nie jest proste. Rozum bierze górę nad emocjami.
Czy warto zaryzykować spokój swój i innych ludzi? Czy w ogóle mam prawo do tego, żeby robić zamieszanie w czyimś życiu? A jeżeli przyczynię się do czyjegoś cierpienia? Może lepiej milczeć?
A może to tchórzostwo i objaw słabości? Może życie właśnie na tym polega? Na podejmowaniu wyzwań, które wydają się niemożliwe do zrealizowania. A poniesione koszty są nieuniknione.

***
Moi rodzice zawsze uczyli mnie ostrożności i nieufności. To mnie w pewnym stopniu skrzywiło, bo teraz z trudem pokonuję niektóre bariery. A wiem, że pełna otwartość będzie mi w życiu niezbędna. Wkładam bardzo dużo wysiłku w to, żeby nie patrzeć na ludzi przez pryzmat uprzedzeń i stereotypów. Jednak to jest trudniejsze, niż mi się zawsze wydawało. Podobno to naturalne- objaw "oszczędności poznawczej"- nie mamy czasu ani energii, żeby dokładnie analizować każdą sytuację, dlatego zdajemy się na skrypty, które posiadamy. Coś w tym jest, ale miło jest się czasem przekonać, że od każdej reguły istnieją wyjątki. Groźnie wyglądający chłopak w dresach może się okazać wrażliwym, pomocnym człowiekiem. Dlatego nie zawsze warto iść na skróty, czasem lepiej skonfrontować się z faktami, sprawdzić przed wydaniem osądu.

Niedziela rano, a ja, zamiast się uczyć, tak się tu uzewnętrzniam...

grusia · `Nałogowy uczestnik`

Ciebie uczyli rodzice - ja sama to nabyłam. Przez ludzi, którzy, gdy na nich patrzę, wywołują teraz we mnie reakcję alergiczną, ogromną niechęć.
Czy to jest normalne, kiedy ja idę sobie spokojnie z psem na smyczy koło bloku, a tu na balkon wyskakuje z głośnym "Uuaaaghrrr!" jakiś chłopak [znam go z widzenia i słyszenia, lecz on mnie w ogóle...] i zaczyna się do mnie wydzierać:
- Ej, ty! Zj.... ryju! Ty babochłopie! Ojca-sapera masz - ryj jak niewypał!
Oczywiście w tym wszystkim zastanowiło mnie pojęcie "babochłop", reszta przekonała tylko, że ten chłopak jest jeszcze bardziej prymitywny niż sądziłam [tak, sądziłam w ten sposób - z opowiadań przyjaciółki, która chodziła z nim do klasy, wiedziałam to i owo, i jestem przekonana, że nie oczerniała go na siłę]. Już nauczyłam się takie obelgi lekceważyć. Chociaż, przyznam, dwa lata miałam niejaki spokój... a od jakiegoś czasu pewne osoby się na mnie uwzięły trochę.
Czy wyglądam jak babochłop? Wątpię. Lubię "klasyczną elegancję"[choć nie tylko], czerń [jest ponoć bardzo KOBIECA]. Kształty mam lepsze niż Marilyn Monroe

O co więc chodzi? Widać moja definicja "babochłopa" nieco odbiega od tej tamtego chłopaka.
Z całej sytuacji pozostał tylko niesmak. Stereotyp osiedlowego menela się potwierdził... Mam nadzieję, że to raczej przypadek skrajny. Zawsze mnie zastanawiało zachowanie takich osób. Po co to robią, dlaczego? Dlaczego chcą być postrzegani jako ci najgorsi, do których lepiej się nie zbliżać? Dlaczego atakują innych, gdy ci nawet NIE SPOJRZĄ nań krzywo? Ot, zagadka.

Tęknotę znam jak własną kieszeń

Pisałam trochę o tym prędzej. Paradoksalnym jest zjawiskiem tęsknota za czymś, czego się nie ma, nie miało i nierzadko - mieć nie będzie.
Uważam jednak, że pod żadnym chyba względem nie jest ono uczuciem miłym. Może świadczy dobrze o nas [kochamy/bardzo lubimy - tęsknimy], ale zatruwa życie codzienne. Radosne oczekiwanie? A nie nawidzają Cię myśli typu "no jasna cholera, czemu to jeszcze tyle czasu"? Na poirytowanie zakrawa. To raczej ta nadzieja na dobro, które ma nadejść, jest słodka. Nie tęsknota.
Tej również opanować nie można. Trudno zmienić bieg myśli.

Scarlet · `Stały bywalec`

absta · `Stały bywalec`

Co racja to racja! Grusiu naprawdę mądrze piszesz, Twoje słowa zwykle skłaniają mnie do chwili refleksji nad życiem, a wiek nie ma tu kompletnego znaczenia!
Co do wcześniej poruszonego tematu m.in. tęsknoty to moją wielką obecną tęsknotą (a właściwie pragnieniem) jest taka malutka chwila wolnego czasu, tylko dla mnie, "roztopić się bezmyślnie w otoczeniu" bez presji,że właśnie marnuje czas, bo powinnam coś przeczytać, bo nie zdąże...
Co do innych tęsknot to napewno jakieś by się jeszcze znalazły,ale póki co chyba nawet nie chcę mi się nad tym myśleć, bo dla mnie osobiście tęsknota zawsze była, jest i zapewne będzie czymś, co ciężko mi przezwyciężyć, czymś co kojarzy mi się niegatywnie, ze złymi emocjami , szczególnie, gdy wiąże się z jakimiś nadziejami, którym pozwalam rozkwitać (i może tu właśnie pojawia się ta słodka tęsknota) , a potem tak się dzieję,że wszystko znika...
Wolę trzymać się życia niż topić je w tęsknotach

Taka moja nocna refleksja

Bombel · Stały uczestnik

Tęsknota?? no owszem bywa słodka jak się czeka na zlot

na przykład. jesli chodzi o facetów czy o jakieś bezsensowne czekanie na cos co wcale nie zamierza przyjsć to hmm więcej cynizmu moje panie, pomaga.

cezar · Stały uczestnik

grusia · `Nałogowy uczestnik`

Kosmopolitka · `Uczestnik`

Mialam raz dobrego kolege, co to kochal sie w tej samej plci....

Nie powiem, rozmowy z nim byly prawie takie same, co z dziewczynami, z jedna tylko "mala" roznica- ja musialam byc prawie ze ciagle sluchaczem....

Mezczyzni-geje sa bardzo, bardzo wrazliwi, przezywaja wszystkie uniesienia i rozsterki milosne ze zdwojona sila, wiec smialabym nawet twierdzic, ze sa bardziej wrazliwi niz my, kobiety.... Koma milosna u gejow to ciagly stres dla ich przyjaciol, bo o niczym innym nie umieja wtedy mowic.... A przyjaciolka to jednak cos innego, niezastapionego... Z nia obok takich tematow sa przeciez i inne, czasem wrecz banale, ale mile i potrzebne zarazem...

A i wcale nie zgodze sie z twierdzeniem, ze chlopak czy tez partner nie jest o "takiego" przyjaciela zazdrosny.... Jesli chodzi o wlasna partnerke kazdy facet bedzie o innego, nawet takiego "nieregularnego" faceta zazdrosny.....

agrace · `Pro uczestnik`

cezar · Stały uczestnik

Od tygodnia nawiedzają mnie bezsenne noce. Dziś postanowiłem nie walczyć o sen! Niech sam się o mnie upomni!
W tle stare płyty, śpiew Sade trochę walczący w ciszy z szumem komputera. Rety, jak dawno tego nie słuchałem.
Dawno też mnie tu nie było. Dziś jestem bez specjalnego przesłania, tak wpadłem posiedzieć, nie mając się gdzie podziać. Chętnie podzielę się winkiem - czerwone półsłodkie jeśli Ktoś reflektuje, jeśli nie to wypiję całą butelkę sam

Mam nadzieję, że na koniec uda mi się pisać składnie.
Sade ... Sade kojarzy mi się z pewną dziewczyną. Zdarza się Wam po usłyszeniu jakiejś melodii natychmiast wiązać go w myślach z kimś kogo znacie? Takie pozamuzyczne skojarzenia w muzyce. Podświadome niemal! Moje skojarzenie jest na tyle silne, że nawet pokonało wspaniałe wspomnienie sprzed lat, gdy z byłą wielką miłością mego życia siedzieliśmy w wannie łazienki przyczepy campingowej w Cristal River na Florydzie, wśród pozapalanych świec i w rytmach muzyki Sade właśnie. Kiczowate powiecie! Wtedy nie było! I nie jest teraz!
Tak jak nie jest to obecne skojarzenie! Ale o tym Wam nie mogę opowiedzieć!

No pod wpływem znacznej ilości wina to tu jeszcze nie pisałem! Wybaczcie! Ale nastrój mam taki dziwnie niebanalny! Tak mi się wydaje przynajmniej! A może to to wino?

Tia....
Zatańczyłbym ...
Chciałbym móc teraz "Kogoś" przytulić! Tak normalnie, banalnie ... w tym przekonaniu niebanalności!
Chęci to rzecz jasna nie wszystko. Czasem brak możliwości, czasem chęci tej drugiej strony! Ale wiecie co jest najgorsze? Gdy wszystko przy odrobinie wysiłku da się zrobić i chęci są z każdej strony, ale wszystko co uczynisz obraca się przeciwko Wam! Wierzcie, że to możliwe!
No ale nie upijamy się na smutno

Dziś tak pięknie lało! Przypomniał mi się deszcz na morskiej plaży nieco ponad tydzień temu. Deszcz, a raczej krople deszczu, każda z nich widoczna z osobna, dosłownie. Kropiło i jednocześnie świeciło słońce, z nieba spadały pojedyńcze krople, których lot śledzić można było od chmur po ziemię. Niesamowite wrażenie! Można było chodzić między kroplami unikając ich!
Dziś jednak lało ... między kroplami nie dało się chodzić! Wyszedłem i skąpałem się w deszczu!

Przepraszam za te nieskładne myśli!
Czas chyba na mnie. Pójdę się przejść...